کد خبر: ۲۴۰
|
۲۹ شهريور ۱۳۹۵ - ۱۶:۰۳
پوریا عالمی در روزنامه شرق نوشت:

هفت، هشت ‌میلیون نفر بی‌کار داریم و دو ‌میلیون نفر هم مشکل ناباروری دارند در کشور، بعد وزیر کار‌جای حل مسئله هفت، هشت‌میلیون نفر، به فکر حل مشکل آن دو‌ میلیون نفر است و دیروز هم گفته: نباید مسئله رحم اجاره‌ای را در کشور رها کنیم.

به نظر ما وظیفه وزیر کار، ایجاد کار است، اما وقتی هفت، هشت ‌میلیون نفر بی‌کار در کشور داریم و شغل هم نمی‌توانیم ایجاد کنیم، راحت‌ترین کار این است که  به‌جای ‌دادن کار به جوانان، یک کاری دستشان بدهیم که تا مدت‌ها نتوانند کار دیگری کنند. مثل چی؟ مثل رحم اجاره‌ای.

بابای سوفیا معتقد است رحم اجاره‌ای، اگر اجاره به شرط تملیک باشد، خوب است. ما اما معتقدیم مشکل، رحم اجاره‌ای نیست. الان خیلی‌ها را ما می‌شناسیم که مغازه، دکان، پاساژ یا حتی چند دهنه حجره در بازار دارند، منتها مغازه‌هاشان را خالی، انداخته‌اند، چون اوضاع بازار و اقتصاد خراب است و خودشان الان دارند روی تاکسی کار می‌کنند.

پس وزیر کار جای اینکه رحم اجاره‌ای را در کشور رها نکند، مسئله اجاره مسکن و اجاره مغازه مردم را حل کند؛ یعنی شغل ایجاد کند. به همین سادگی.

سوفیا ولی بعد از شنیدن نظر وزیر با من قهر کرده و می‌گوید تو همیشه گول دولت را می‌خوری. آن‌دفعه رفتی مسکن مهر پولت را خواباندی، دیگر پولت زنده که نشد هیچ، حتی بیدار هم نشد - مثل قبل - و کلا بی‌ارزش شد. الان هم می‌خواهی روی رحم

 اجاره‌ای سرمایه‌گذاری کنی. من به سوفیا گفته‌ام این رحم، اجاره‌ای است و رحم مهر نیست. کاش آن مسکن هم اجاره‌ای بود و مسکن مهر نبود که صاحبش دقیقا مشخص باشد. من اما واقعا نمی‌دانم جهان‌بینی مسئولان چرا با ما فرق دارد. ما آه نداریم با ناله سودا کنیم، اساتید ذهنشان درگیر یک چیز دیگر است، یا ما عملا فکر نان هستیم که خربزه آب است، وزیر کار اما درگیر آب هندوانه است.

وصیت

سوفیا... من آدم فقیری هستم و نمی‌توانم برای تو خانه، آپارتمان یا حتی رحم اجاره کنم، اما به جان میدون دوم، اگر خانه، آپارتمان یا هر چیز دیگری داشتم، حاضر بودم به خاطر تو اجاره بدهم و با پولش برایت النگو بخرم. فدای مهر تو، میدون دوم.
ارسال نظرات
غیر قابل انتشار: ۰ | در انتظار بررسی: ۰ | انتشار یافته:
* نظر:
نام:
ایمیل: